Paardensoorten

De ontwikkeling van het paard

Al eeuwenlang speelt het paard een belangrijke rol in het bestaan van de mens. Tienduizenden jaren geleden was het een belangrijke voedselbron. Er bestaan nog rotstekeningen uit die tijd waarop paarden worden afgebeeld. Vermoedelijk kreeg de mens pas in de Jongere Steentijd, die rond 6000 v.Chr. begon, de middelen om grotere dieren te domesticeren.

De hypothese bestaat dat de Mongolen, die al eerder het rendier hadden getemd, er voor het eerst in slaagden ook controle over het paard te krijgen en dit dier voor andere doeleinden te gebruiken. Chinees aardewerk uit circa 3500 v.Chr. ondersteunt deze theorie.

Vermoed wordt dat dit ook voor het voortbestaan van het paard zelf voordelen had, aangezien na de laatste ijstijd de grote open vlakten in dichte bossen veranderden, waar paarden niet goed kunnen overleven. Een andere theorie gaat ervan uit dat de domesticatie van het paard voor het eerst heeft plaatsgevonden in de Zuid-Russische steppe, door mensen van de Sredny Stog-cultuur (omstreeks 4000 v.Chr.).

Het paard (Latijnse benaming Equus caballus) is een hoefdier uit de orde der onevenhoevigen, een van de ongeveer tien nog bestaande soorten paardachtigen (Equidae). Van oorsprong heeft een paard vijf tenen waarbij de hoef, de enige teen die nog over is, feitelijk de vergrote nagel van de middelvinger is.

Paarden zijn planteneters (herbivoren), maar geen herkauwers. Zowel hun gehoor als reukvermogen zijn bijzonder goed ontwikkeld. De manen, het lange haar langs de hals, zijn waarschijnlijk bedoeld om te beschermen tegen roofdieren zoals katachtigen, die bij het paard op de rug springen en in de nek bijten. Door dan de aanvaller met bokkende bewegingen van zich af te schudden, verliest het paard enkel wat van zijn manen. De staart wordt gebruikt om insecten te verjagen.

In het wild lopen paarden op onbeslagen hoeven. Toen de mens paarden ging gebruiken voor zwaar werk en de dieren over verharde wegen moesten lopen, dacht men dat het nodig was ze met hoefijzers te beslaan. Uit recente ontdekkingen en nieuwe inzichten blijkt nu dat hoefijzers niet alleen onnodig zijn, maar ook nog eens schadelijk voor de paardenhoef.